11. Doktryna - wyolbrzymianie negatywnych aspektów rzeczywistości

Świadkowie Jehowy rozprowadzają przede wszystkim dwie broszurki: „Strażnicę” i „Przebudźcie się”. O ile pierwsza podejmuje tematy głównie doktrynalne, druga będąc czymś w rodzaju „okna na świat” - traktuje o różnych problemach współczesnego świata. W każdym numerze dwutygodnika „Przebudźcie się”, znajduje się stała rubryka pt. „Obserwujemy świat”. Aby zapoznać się z jej ogólnym wydźwiękiem wystarczy przeczytać choćby same tytuły występujących tam doniesień. Na przykład w „Przebudźcie się” z 8 października 1989 roku, rubryka „Obserwujmy świat” zawiera sprawozdania o następujących tytułach: "Uwaga, trzęsienie ziemi!", "To nie jest brakujące ogniwo", "Wypadki w domu", „<> traci blask", "Coraz więcej samobójstw we Włoszech", "Bank krwi podany do sądu", "Tajemnice dawnych rolników", "Śmietnik w kosmosie", "Prostytucja dziecięca na Filipinach", "Martwi duchowo?"[71] (na 10 sprawozdań - dwie to ciekawostki a pozostałe 8 posiada zdecydowanie katastroficzny wydźwięk). W tej samej rubryce w „Przebudźcie się” z 22 lutego 1996 roku: "Nieśmiertelność na sprzedaż?", "Okradanie brytyjskich kościołów", "Coraz więcej agresywnych kobiet", 'Śmiertelne wypadki drogowe", „Cierpliwi zabójcy”, "Samobójcze skoki z mostu", "Palące dzieci", "Terapia genowa pod ostrzałem krytyki", "Higiena jamy ustnej u osób w starszym wieku", "Księża a małżeństwo", "Wzrost liczby aborcji w Kanadzie", "Dzieci chore na AIDS"[72] (11 doniesień na 12 ma charakter katastroficzny). O istnieniu wielkiej niegodziwości na świecie można dowiedzieć się również ze „Strażnicy”. Liczne przykłady demoralizacji, konsumpcyjnego stylu życia, rozkładu życia rodzinnego, samobójstw, morderstw i innych przestępstw wydają się być jakby specjalnie zebrane z gazet w celu wywołania nastroju przygnębienia. Oto jeden z przykładów: „Przeraźliwe wołania o pomoc rozdarły ciszę zimowego poranka w jednej ze spokojnych dzielnic Tokio. Przez pięć - dziesięć minut kilkanaście osób słyszało rozpaczliwe krzyki roznosicielki gazety, którą ktoś gonił i szereg razy pchnął nożem. Nikt nie przejął się tymi odgłosami na tyle, by sprawdzić co się właściwie dzieje. Kobieta wykrwawiła się na śmierć (...)”[73].

Inny przykład: „(...) przemoc, z jaką ludzie spotykają się we własnym domu i w swoim otoczeniu, zmusza ich niekiedy do ucieczki w poszukiwaniu bezpieczeństwa, choć mało kto je znajduje. Niektórzy kończą nawet wśród bezdomnych, koczujących na ulicach miast. W szeregu krajów wiele takich osób dostaje się w tryby skomplikowanych procedur urzędniczych. Nie mogąc z braku miejsca pozwolić sobie na mieszkanie, nie otrzymują stałego zatrudnienia, bo nie są w stanie podać swego adresu. Instytucje opieki społecznej próbują jakoś pomóc, ale rozwikłanie tych problemów wymaga czasu. Pojawia się więc rozczarowanie i rozpacz"[74]. Z tego typu relacjami można spotkać już na pierwszej stronie periodyku. Po nich oczywiście pojawiają się artykuły nadziei, wskazujące, że w dzisiejszym zepsutym świecie ocalenie może zapewnić jedynie Jehowa i jego organizacja.