5. Totalitarna struktura władzy

Sun Myung Moon w swoim przemówieniu z 17 maja 1973 roku oświadczył: „Wszystkie polityczne i ekonomiczne problemy, na każdej płaszczyźnie, mogą być rozwiązane w oparciu o <<Boską Zasadę>> (...) kiedy przyjdzie odpowiedni moment, musimy automatycznie mieć teokrację, aby rządzić światem. Dlatego nie możemy oddzielać polityki od religii”[13]. W niecały rok później, 24 marca 1974 roku bardziej jednoznacznie określił swoje cele: „(...) kiedy wkroczę do biura senatora lub kongresmena bez uprzedzenia i umówionego spotkania, ich pomocnicy wyskoczą ze swoich foteli i pobiegną zawiadomić swoich szefów, że muszą przyjąć Wielebnego Moona. Nadejdzie czas bez mojego starania, że moje słowa będą służyły za prawo”[14].

Głową Kościoła Zjednoczeniowego jest oczywiście Sun Myung Moon, który wyznaczył sobie prezydentów na poszczególne kontynenty. Prezydentom podlegają reprezentanci narodowi, którzy z kolei rozciągają zwierzchnictwo nad liderami miejskich ośrodków[15].

Steven Hassan jako jeden z byłych przywódców Ruchu Zjednoczeniowego potwierdził wybitnie totalitarne zapędy Moona. Na przykład, „Prawdziwy Ojciec” podczas inspekcji nowo nabytych posiadłości w Tarrytown wygłosił zaimprowizowana przemowę, twierdząc, że stosunki seksualne z inną niż wyznaczoną dla kogoś (teoretycznie przez Boga a w rzeczywistości przez Moona) osobą, powinny być traktowane na mocy Konstytucji jako największy grzech oraz główne przestępstwo, za które należałoby skazywać na śmierć. Moon wyjaśnił, że w swej istocie odebranie ciała fizycznego byłoby błogosławieństwem dla człowieka, ponieważ mógłby on odrodzić się w świecie duchowym jako ktoś lepszy pod względem moralnym. Hassan przejął się tą katastroficzną wizją do tego stopnia, że nieraz powracała ona do niego w postaci wyobrażeń masowego ludobójstwa[16].

Dotychczas stosowaną, o wiele łagodniejszą wersją pomysłu na rozwiązanie problemu „czystej miłości” stały się masowe ceremonie ślubne. W 1993 roku Moon na stadionie olimpijskim w Seulu udzielił ślubu ponad 30-tu tysiącom par (oraz prawie 10-ciu tysiącom par za pośrednictwem telewizji satelitarnej), przeważnie o odmiennej narodowości. Dwa lata później w tym samym miejscu „Mesjasz” połączył 360 tysięcy par z około 160 krajów świata[17]. W świetle powyższych danych bardziej „zrozumiałe” wydaje się być świadectwo byłej członkini Kościoła Zjednoczeniowego w Warszawie: „Dopiero później mogłam doświadczyć tego, że pozostanie sam na sam z facetem w pomieszczeniu zamkniętym będzie odebrane jako zły postępek, mimo braku jakichkolwiek podstaw do takiego myślenia. Ot zwykłe spotkanie dwóch ludzi, którzy chcieli ze sobą pogadać (...) Dla mnie z odkrycia faktu tzw. <<kojarzenia małżeństw>> wynikał jeszcze jeden problem. Ja wcale nie planowałam i nie chciałam wychodzić za mąż, a tutaj się dowiaduję, że w stanie wolnym na zbawienie mam marne szanse (...) Rozpoczął się więc czas przygotowania - głównie wewnętrznego, na przyjęcie błogosławieństwa Moona i nie ma co ukrywać, również na przyjęcie męża. Wiedziałam, że będzie nim obcokrajowiec, być może ktoś z kimś, z kim porozmawiam sobie dopiero za parę miesięcy, bo możemy np. nie znać wspólnego języka w którym porozumiewanie się byłoby możliwe”[18].Spośród pobłogosławionych przez Moona par małżeńskich, pewna część się szybko rozpada[19] a pewna trwa nadal ze sobą tylko ze względu na głębokie przekonanie, że „zerwanie błogosławieństwa jest czymś gorszym niż śmierć”[20]. Jak duża może być siła takiego czy innych wpojonych przez Moona, przekonań, Hassan doświadczył osobiście. Obserwował on członków ścisłego kierownictwa, którzy „zostali tak wyszkoleni, że bez wahania spełniali wszystkie rozkazy bez poddawania ich w wątpliwość[21]”. O sobie napisał: „zindoktrynowano mnie do tego stopnia, że chciałem jedynie wykonywać polecenia osoby, która znaczyła dla mnie najwięcej”[22].