6. Aspekt finansowy

W 1973 roku Ojciec Sun Myung Moon, w przemówieniu do członków Kościoła Zjednoczeniowego, zaapelował: „Musicie przyzwyczaić się do skromnego pożywienia, do niewyszukanych ubrań, do znajdowania schronienia w namiocie, gdzieś poza domem - musicie znać smak radości pochodzącej z takiego sposobu życia (...) nawet jeśli twoje życie będzie krótkie, ale będziesz ciężko pracował, zostaniesz rozpoznany przez Boga (...) podstawową kwestią w tym życiu jest, jak ciężko pracujesz i jak wiele owoców przynosisz. Musisz pracować z narażeniem i kosztem swojego życia”[23].

Steven Hassan na własnym przykładzie wspomina, jak w praktyce wyglądało zastosowanie się do apelu „Mesjasza”: „Ostrzyżono mi krótko włosy, zacząłem nosić garnitur i krawat (...) swoje konto bankowe przekazałem centrum, a ofiarowałbym również samochód, gdyby nie to, że akt własności mieli rodzice (...) ciągle na wysokich obrotach, oszołomiony i bliski wyczerpania oraz emocjonalnie przeciążony, sypiałem najwyżej trzy do czterech godzin na dobę. Niemal bez przerwy w ciągu pierwszego roku werbowałem i wygłaszałem odczyty, sprzedawałem kwiaty albo inne przedmioty na ulicach, zbierając w ten sposób fundusze na dom lub działalność Kościoła w Nowym Jorku (...) Gdy Moon zadecydował, że wygłosi odczyt na stadionie Jankesów w 1976 roku, potrzebował kilku milionów dolarów na kampanię reklamową. Zostałem wysłany na Manhattan razem z kilku innymi amerykańskimi przywódcami - nasza grupa miała być wzorem dla wszystkich kwestujących. Pracowaliśmy dwadzieścia jeden godzin na dobę (...) W końcu każdy oprócz nas pozostawał pod wpływem szatana, a do <<Niebiańskich Dzieci>> należało zażądać od szatana zwrotu pieniędzy i przekazać je Mesjaszowi - Sun Myung Moonowi. Naprawdę wierzyliśmy, że sprzedając kwiatki i czekoladki ratujemy świat przed szatanem i komunizmem. Dawaliśmy ludziom sposobność wspierania Mesjasza w dziele ustanawiania raju na Ziemi”[24].

Jaki duże mogą być dotychczasowe owoce „raju na Ziemi”? Zatrzymując się na płaszczyźnie finansowej przedsięwzięcia Moona, należy uznać koreańskiego „Mesjasza” przede wszystkim za nieźle prosperującego biznesmena. W latach 1975-1985, dzięki ulicznej sprzedaży w samej tylko Japonii, do kasy Moona wpłynęło 746 milionów dolarów. Według danych z początku lat 90-tych, główne aktywa majątkowe Kościoła Zjednoczeniowego ulokowane są w koreańskim koncernie Tongilla, którego wiodącym przedsiębiorstwem jest Sae II: korporacja produkująca części samochodowe i narzędzia precyzyjne. Ponadto Moon zainwestował wiele milionów dolarów min. w firmę samochodową Panda Motor Co., ziemię, nowojorskie hotele i nieruchomości. Własnością Kościoła Zjednoczeniowego są również dwie gazety: „Segye Times” w Seulu ora „Washington Times” wraz z tygodnikiem „Insight” w Waszyngtonie. Japońscy dziennikarze, zatrudnieni w jednej z nich, musieli dodatkowo organizować uliczną kwestę, jeśli dochód ze sprzedaży gazety spadał poniżej 70-ciu tysięcy funtów miesięcznie[25].