17. Rekrutacja - prowokowanie do odwzajemnienia się

Steven Hassan po drugim wykładzie u moonistów zdecydował się, że już do nich nie przyjedzie. Pomimo, że nikt go do niczego siłą nie przymuszał, w ciągu kilku minut zmienił zdanie: "Kiedy wyszedłem i wsiadłem do samochodu, około dwunastu osób wybiegło za mną w samych skarpetach (zwyczajem było zdejmowanie obuwia w domu) w zimny lutowy wieczór. Otoczyli mnie. Powiedzieli, że dopóki nie obiecam, że wrócę kolejnego wieczoru, nie pozwolą mi odjechać. <<Ci ludzie są szaleni>> - pomyślałem - <<stoją na mrozie bez butów i kurtek, zatrzymują mnie jak zakładnika, ponieważ bardzo mnie lubią>>. Po kilku minutach ustąpiłem, głównie dlatego, że chciałem uniknąć poczucia winy, gdyby któryś z nich zachorował. Gdy już dałem słowo, nie pomyślałem nawet, by go nie dotrzymać i nie przyjść, mimo że faktycznie nie miałem na to ochoty. W czwartkowy wieczór ze wszystkich stron obsypywano mnie pochlebstwami (...) Bez przerwy powtarzano mi, jaki to jestem miły, jaki dobry, jaki bystry, pełen energii, itd."[67].

Anię zaprosiły na wykład "dwie sympatyczne młode osoby"[68] z Akademickiego Stowarzyszenia Urzeczywistniania Wartości Uniwersalnych. Gdy przyszła na wykład nie mogła wyjść ze zdumienia: "Okazało się, że jestem jedyną osobą, która przybyła na wykład i... dla mnie samej został on wygłoszony. Nic więcej właściwie nie było potrzeba, abym poczuła się oczekiwana i zawsze mile widziana w tym towarzystwie. Zaczęłam więc dość regularnie uczęszczać na wykłady a później na inne spotkania"[69]. Andrzej z Wrocławia, również były wyznawca Moona, postawę rekrutujących skwitował w jednym zdaniu: "Byli w większości <<do bólu>> (bardzo) mili"[70]. Iwona z Gdańska po odejściu z Kościoła Zjednoczeniowego zreflektowała się: "Nawet jeśli do końca nie przekonałam się co do słuszności wykładów, to serdeczność i uprzejmość jaką mi okazywano zagłuszała to uczucie"[71].