25. Podtrzymywanie przynależności - uodparnianie na krytykę i wątpliwości

Jeden z byłych moonistów (spędził w grupie kultowej zaledwie 4 miesiące) oświadczył, że w przypadku krytyki "z zewnątrz" powinien był zaprosić osobę krytykującą na spotkanie. Dodał, w jaki sposób "omijał" zarzuty wobec grupy: "Mówiłem, tego nie da się przekazać, to trzeba zobaczyć i usłyszeć"[90].

Hassan pamięta, że "w sekcie Moona wszelkie trudności w przyjaznym traktowaniu innego członka grupy - bez względu na to, czy stał on wyżej, czy niżej w hierarchii - określano mianem <<problemu Kaina i Abla>>. Nie miało znaczenia, kto i dlaczego nie może się przekonać do innej osoby, był to po prostu <<problem Kaina i Abla>>. Określenie wskazywało sposób w jaki należało problem rozwiązać. Kain musi okazać Ablowi posłuszeństwo i naśladować go, a nie zabijać. To wszystko. Myśleć inaczej, oznaczałoby podporządkowywać się rozkazom szatana, któremu zależy, by nikczemny Kain zatriumfował nad prawym Ablem. W umyśle szanującego się członka grupy żadna krytyczna myśl dotycząca postępowania przywódcy nie mogła się przebić przez stworzoną w ten sposób blokadę. Obciążony język czy żargon, jakim posługuje się sekta, tworzy niewidzialny mur między jej członkami a ludźmi z zewnątrz"[91].

Całe "bogactwo" wyuczonego systemu obrony przed krytyką grupy, Hassan ujawnił podczas odprogramowywania. Przyszło siedem osób, jak pisze, "aby <<porozmawiać o mojej przynależności do Kościoła Zjednoczeniowego>> (...) Natychmiast zorientowałem się, że zespół odprogramowujący został wysłany bezpośrednio przez szatana. Byłem tak przerażony, że ich twarze jawiły mi się jako oblicza demonów (...) Jako wierny wyznawca Kościoła Zjednoczeniowego dokładałem wszelkich starań by ich nie słuchać (...) stanowiłem bardzo trudny obiekt dla odprogramowujących. Walczyłem z nimi za pomocą modlitwy i śpiewu, wznosiłem barykady z zaprzeczeń i racjonalizacji, usprawiedliwień i pobożnych życzeń"[92].