Kościół Zjednoczenia w Kanadzie i USA

Podczas jednej z konferencji prasowych mających miejsce w Toronto (w 1980 roku), reprezentant Kościoła Zjednoczenia powiedział dziennikarzowi gazety Toronto Star, że jego Kościół stara się powiększyć liczbę wyznawców, bardziej się angażując w lokalne życie poszczególnych miast i dzielnic Kanady. W tym czasie Kościół Zjednoczenia w Kanadzie liczył około 1000 członków i oczekiwano, iż ta liczba znacznie się powiększy w przeciągu następnych dziesięciu lat.

8 listopada 1993 roku w Ottawie dr Young Oon Kim żona przywódcy Kościoła Zjednoczenia Sun Myung Moona, rozmawiała z przedstawicielami kanadyjskiego parlamentu, politykami i zaproszonymi gośćmi, starając się przedstawić im podczas spotkania założenia i cele swojego kościoła. Zainteresowanie tymi rozmowami było tak duże, iż ci, którzy się niezmieścili w środku, oglądali zebranie w telewizji za drzwiami pokoju. Poza tym spotkaniem pani Oon Kim spotkała się między innymi z Generalnym Gubernatorem Kanady Rayem Hanatyshynem, z byłym premierem Kimem Campbellem, także premierami prowincji i prezydentami większych miast. Za swoje osiągnięcia pani Moon otrzymała nawet dwie prestiżowe nagrody, w tym jedną od Kiwanis Klub z Ottawy. Należy zaznaczyć, że dr Kim była z wizytą w wielu krajach (ponad 40), m.in. po to, żeby głosić kościele nauczanie zatytułowane Prawdziwi Rodzice i Czas Pełnego Testamentu.

Moon w więzieniu

Dla Kościoła Zjednoczenia działalność małżonki wielebnego Moona była prawdziwym „błogosławieństwem bożym”. Chociaż liczba wiernych w owym czasie wahała siew granicach 1000-1500 członków, to owe spotkania z wieloma ważnymi osobistościami kanadyjskiego życia publicznego były dla opinii publicznej wyraźnym sygnałem zachodzących zmian wewnątrz Kościoła Zjednoczenia. Kiedy Moon po raz pierwszy w 1965 roku odwiedzał Ottawę, nie było tam jeszcze misjonarzy z jego Kościoła. Kościół ten był wtedy zresztą niemal nie znany poza samą Koreą. Wystarczyło 28 lat, by dr Kim była wysłuchiwana przez ważnych, znanych i powszechnie respektowanych ludzi w środku kanadyjskiej sceny politycznej.

Współpraca z dziennikarzami i jak najlepsze zaprezentowanie się opinii publicznej -tak ważne zresztą dla wizerunku kościoła-zostały w dużej mierze zrealizowane. Należy jednak zapytać, czy to, co dr Young Oon Kim mówiła o sprawach światowych i o filozofii kościoła, było brane poważnie? Czy Kościół Zjednoczenia ma jakaś przyszłość w kanadyjskiej polityce?

Należy pamiętać, iż ten ruch kościelny był nie raz oskarżany o tzw. „pranie mózgu”, porwania i nieuczciwe metody pozyskiwania nowych wyznawców do sekty. W roku 1985 Moon, za unikanie płacenia podatku, znalazł się nawet w amerykańskim więzieniu. Siedział tam 11 miesięcy. Wyrok spowodował, że niektórzy przywódcy religijni poparli Moona mówiąc, że jego działania zgadzały się z tak zwaną wolnością religijną. Nie było to jednak zupełne zwycięstwo dla Moona, ponieważ jeszcze tego samego roku Narodowe Zgromadzenie Kościołów Chrystusowych w USA ustosunkowało się jednoznacznie negatywnie do doktryny kościoła Moona oświadczając, że jest ona niezgodna z zasadami wiary chrześcijańskiej. Mając na uwadze dotychczasowe poczynania Kościoła Zjednoczenia, można powiedzieć, że mieli oni co prawda parę zwycięstw, ale nie obyło się także bez nieudanych akcji. Pod tym względem, cały ruch jest mniej widoczny w Kanadzie niż w Stanach Zjednoczonych.

Finansowe imperium

Prawdopodobnie największą zagadką dla obserwatorów poczynań Kościoła Zjednoczenia jest pochodzenie źródła gotówki, z którego są finansowane kosztowne projekty Moona Skąd organizacja ma tyle pieniędzy? Przecież wydawana przez Moona gazeta Washington Times, traci rocznie około 34-40 milionów dolarów amerykańskich, a mimo to dalej istnieje.

Doktryna kościoła składa się z elementów innych respektowanych wyznań. Natomiast o jego rejonowych przywódcach mówi się, że są dobrze wyszkoleni w sprawach publicznych i dzięki temu mają być bardziej zainteresowani obejmowaniem lukratywnych pozycji (które dąją im polityczną przewagę i korzyści finansowe) niż konkretną pomocą ludziom.

Co ciekawe, pewne ścieżki finansowe Kościoła Zjednoczenia prowadzą do Japonii, a konkretnie do japońskiego kierownika ruchu faszystów niejakiego Ryoichi Sasakawa.

Mało kto wie, że za kryminalne działania Sasakawy podczas II wojny światowej USA przyznało mu niechlubny tytuł jednego z 89 osób „Klasy A”; czyli największych kryminalistów wojennych. On jest, podobnie jak Moon, skupiony na tym, żeby wyrobić, czy wręcz kupić sobie jak najlepszą opinię w świecie. Ma on bliskie powiązania z Kościołem Zjednoczenia i jest jego największym sponsorem, dostarczającym swoje „brudne pieniądze” Moonowi. Co ciekawe, w 1990 roku Sasakawa starał się nawet o nagrodę Nobla, umotywowany swoim sponsorowaniem kanadyjskich uczelni na przykład York w Toronto. Założył także razem z Moonem grupę antykomunistyczną o nazwie „WACL”. Mówi się, że udział w tej grupie ma spora liczba ludzi o przekonaniach faszystowskich.

Inwazja na Amerykę Płd.

Kościół Zjednoczenia przeszedł tak duże zmiany wiatach 1994-1999, że trudno dziś powiedzieć czy dalej może być nazywany „Kościołem”. Jest on raczej w Kanadzie postrzegany jako „ruch” o alternatywnym sposobie myślenia Jest to pewien sposób na tworzenie nowych organizacji przez współpracę z istniejącymi już grupami i przenoszenie pieniędzy z jednego miejsca do drugiego. Na ich stronie internetowej każdy może się dowiedzieć o organizacjach parawanowych, które powstały dzięki Moonowi i funkcjonują jakby poza oficjalnym Kościołem Zjednoczenia, żeby zebrać nowych członków do pracy dla tegoż kościoła Od niedawna Moon koncentruje swoje operacje w Ameryce Południowej, którą porównuje do Katolickiej Europy Południowej. Dzięki temu, w Kanadzie głos Moona jakby się przyciszył. Nie jest tu już ten kult taki widoczny; raczej działa poza centrum zainteresowania tutejszej opinii publicznej. Jest wysoce prawdopodobne, że ktoś bierze udział w strukturach tego kościoła i nawet o tym nie wie, gdyż sekta Moona działa pod wieloma różnymi nazwami.

Derek Gondor